دویستمین کارگاه

سرفصل 200 مین جلسه­ ی انجمن شعر جوان

 

موضوع : هنجارگریزی صرفی و نحوی

هنجار شکنی صرفی و نحوی را کم و بیش در آثار شمار زیادی از شاعران متقدم و متاخر دیده ایم از مولوی و حافظ گرفته تا شاعران عهد صفوی مانند طرزی افشاری شاعر قرن 11 هجری که استاد تبدیل کردن اسم و یا صفت به فعل بود و فعل های زیادی مثل " می جهنمیدند – یعنی به جهنم می رفتند ویا " فرنگیدم " یعنی به فرنگ رفتم و...را ساخته است

شاعران دو دسته اند 1- شاعران مفهوم گرا – 2- شاعران زبان گرا

دسته ای که مفهوم گرایی رامدّ نظرخود قرار می دهند شاعرانی هستند که از زبان به عنوان   ابزاری برای بیان مفهوم خوداستفاده می کنند .

و آنهایی که زبان را ابزار نمی دانند بلکه  آن را غایت و هدف اساسی در شعر قلمداد می کنند و برای زبان ویژگی "فراارتباطی " قائل هستند دسته ای هستند که به آنان شاعران زبان گرا گفته می شود

شاعران زبان گرا فراوانی مخاطب را و تنها راه  تاثیر در مخاطبان خود را مدیون ویژگی های زبانی می دانند

ارسال نظر